İslamiyet Öncesi Dönemde Türklerin Kullandığı Başlıca Kelimelerin Manaları

İslamiyet Öncesi Dönemde Türklerin Kullandığı Başlıca Kelimelerin Manaları

Eski dönemlerde Türk Devletlerinde kullanılan kelimeler özellikle KPSS Sınavlarında soru olarak gelebiliyor.

Bizde o dönemde kullanılan belli başlı kelimeleri anlamlarıyla yayınlıyoruz.

Ağılıg: Hazine görevlisi.

Ataerkil: Babanın hakimiyetine dayalı Türk aile yapısı.

Atalar Kültü: Ataların hatıralarına ve büyüklerin saygıya dayanan inanç sistemi.

Aygucı: Vezir.

Balbal: Ölen kişinin hayatta iken öldürdüğü kişiler sayısınca, mezarın başına dikilen ya da mezarın içine konulan ağaçtan veya taştan heykeller.

Bod: Boy.

Bodun: Boyların bir araya gelmesiyle oluşan siyasi teşekkül.

Buyruk: Devlet bakanı, hükümet üyesi.

Fresk: Uygurlar döneminde yapılan duvar resimlerine verilen ad.

İdig: İslam öncesi Türkler dağ, ırmak, ay, güneş gibi varlıklarda birtakım gizli güçlerin olduğuna inanıyorlardı. Doğadaki bu ruhlara idig denmiştir.

İkili Teşkilat (Çifte Hükümdarlık): Devletin iki idari bölgeye ayrılarak yönetilmesi.

Kam: Şamanist din adamı.

Komdu: Üzerinde hükümdarın mührünün bulunduğu para yerine kullanılan bez parçası.

Koşuk: Şölenlerde saz eşliğinde söylenen şiirler.

Kurgan: Eski Türklerde ölülerin eşyalarıyla birlikte gömüldüğü mezar.

Kurultay (Toy): İlk Türk devletlerinde devlet işlerinin görüşülüp karara bağlandığı büyük meclis.

Kut: Tanrı tarafından hükümdara verildiğine inanılan hükümdarlık hakkı.

Oguş: Aile.

Ongun (Totem): Bir topluluk tarafından ruhani (kutsal) özellikleri olduğuna inanılan ve amblem (sembol) olarak kullanılan doğal bir nesne veya hayvan.

Onlu Sistem: Ordunun onbaşı, yüzbaşı gibi 10’un katları şeklinde teşkilatlandırılması.

Otağ: Hükümdar çadırı.

Sagu: Yuğ törenlerinde büyük kişiler için yakılan ağıtlar.

Sav: Türk atasözleri.

Sosyal Devlet: Halk arasındaki eşitsizliği gidermeye çalışan, halka hizmeti görev kabul eden yönetim anlayışı.

Şad: Hükümdar soyundan olan komutanlara ve yöneticilere verilen ad.
Tamgacı: Yazışmalardan sorumlu olan kişi, damgacı.
Tamu: Öldükten sonra kötü insanların gideceklerine inanılan yer, cehennem.
Tigin (Tekin): İslamiyet öncesi Türk devletlerinde hükümdar çocuklarına verilen isim.
Toygun: Kurultay üyelerine verilen isim.
Töles: Orta Asya’da Türk boylarının oluşturduğu siyasi birlik.
Töre: Türklerde adet ve geleneklerden oluşan sözlü hukuk kuralları.
Tudun: Vali.
Uçmağ: Öldükten sonra iyi insanların gideceklerine inanılan yer, cennet.
Urug: Soy.
Veraset: Hükümdarlık hakkının kan yoluyla hanedanın erkek çocuklarına geçmesi.
Yabgu: Hükümdarın kardeşi olan ve ülkenin bir bölümünü idare eden yöneticilere verilen unvan.
Yarlığ: Hükümdar emri.
Yuğ: Ölen kişinin ardından düzenlenen cenaze töreni.
Yuğ Aşı: Cenaze törenlerinde verilen yemek (ölü aşı).

Yeni yorum gönder

  • Web sayfası ve e-posta adresleri otomatik olarak bağlantıya çevrilir.
  • İzin verilen HTML etiketleri: <a> <em> <strong> <cite> <code> <img> <b> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Satır ve paragraflar otomatik olarak bölünürler.

Biçimleme seçenekleri hakkında daha fazla bilgi

CAPTCHA
This question is for testing whether you are a human visitor and to prevent automated spam submissions.
Image CAPTCHA
Enter the characters shown in the image.

Son yorumlar

Anket

Milli Eğitim Bakanlığının Uyguladığı TEOG (Temel Eğitimden Ortaöğretime Geçiş) Sistemi, Sizce Uygulanmalı mı?: